سلام بشنو این نی چون شکایت می‌کند 
از جدایی‌ها حکایت می‌کند در این برنامه می‌خواهم به همان بحث قبلی مان البته از زاویه‌ای وسیع‌تری بپردازم..این بار فقط درباره‌ی کودک و نیازهای کودک حرف نمی‌زنیم، بلکه درباره‌ی آنچه امروز بر سر تفکر، هنر، سیاست، موسیقی، جوانان و نوجوانان، خانواده‌ها و فرهنگ ما آمده، صحبت می‌کنیم. در این برنامه از کتاب تأثیرگذار نیل پستمن با عنوان «سرگرمی تا سر حد مرگ» که در در سال ۱۹۸۵ منتشر شد، کمک می‌گیریم. این کتاب به ما هشدار می‌دهد که شاید آینده‌ی بشر آن چیزی نباشد که جورج اورول در رمان ۱۹۸۴ خد پیش‌بینی کرده بود. اورول از جهانی می‌ترسید که در آن انسان‌ها زیر فشار یک حکومت سرکوبگر، با زور، ترس، سازمان های پولیس مخفی و خشونت دارند کنترل می‌شوند. اما نیل پستمن می‌گوید خطر زمان ما بیشتر شبیه هشدار آلدوس هاکسلی است. آلدوس هاکسلی در کتاب دنیای قشنگ نو (Brave New World)دنیای را برای ما توصیف می کند که در آن انسان‌ها نه با زور، نه باسرکوب.. بلکه با لذت مداوم، سرگرمی بی‌پایان و رضایت داوطلبانه کنترل می‌شوند.. مردم توست کدام دیکتاتور زندانی یا شکنجه نمی شوند..مردم خودشان خود را با کمال میل..کاملاً داوطلبانه.. در دنیای لذت و با سرگرمی های بی پایان زندانی کرده‌اند. اگر هاکسلی امروز زنده می‌بود، شاید به طرف تلفن‌های هوشمند ما, به اسکرول کردن بی‌پایان ما, به نیاز همیشگی ما به ویدیوی بعدی، لایک بعدی، خبر بعدی، شوخی بعدی، خشم بعدی، و دوز بعدی از لذت فوری.. نگاه می‌کرد و شاید زیاد هم تعجب نمی‌کرد. امروز کسی دیگر ما را مجبور به کدام رفتار خاصی نمی‌کند. ما خودمان خود را عادت داده‌ایم که‌ تلفن‌هایمان را برداریم و بدون وقفه خود را سرگرم دنیای مجازی کنیم. ساعت‌ها در گوشی‌هایمان غرق می شویم. و به این ترتیب آرام آرام، آزادی فکری، تمرکز و آگاهی ذهنی و حتی سلامت روانی مان را فدای شرکت های تکنالوژی بزرگ جهان میکنیم. به عبارت دیگر، شبکه‌های اجتماعی برای بسیاری از ما به هروئین دیجیتالی تبدیل شده‌. درست مانند هیروئین.. شبکه‌های اجتماعی درد ما را برای چند لحظه خاموش می‌کند، اما در بدلش اراده، حوصله, تمرکز و آرامش ذهنی و عاطفی ما را از بین می برد. همزمان..خطر دیگری دنیای مدرن این است که حتی حقیقت هم در بین سرگرمی های بی پایان، فکاهی ها، تصاویر، کلیپ‌ها، نمایش ها و حوش پرکی ها گم شده. مشکل فقط این نیست که ما دیگر نمی‌توانیم فکر کنیم. مشکل اصلی این است که آن‌قدر سرگرم محتوا شده‌ایم که فکر کردن را دیگر یک چیز ضروری و حتمی نمیدانیم.. با خود می‌گوییم بگذارید دیگران فکر کنند.. تا اینکه من خود را بتوانم تا سرحد بی حسی سرگرم کنم. امروز، ما آنقدر سرگرم تلفن های خود هستیم که خودِ فکر کردن را در واقی یک نوع باری سنگین می‌دانیم که ما را از لذت و خوش وقتی بی‌پایان دور نگه می دارد. بسیار خوب… در حدود ۲۰ دقیقه دیگر در مورد همه این مسایل صحبت خواهیم کرد. پس جای نرین و مه را تا آخر این برنامه همراهی کنین. لطفن سبسکرایب بکنید، برنامه را لایک کنید و با دیگه دوستا به اشتراک بگذارید. تشکر.