K-pok Podcast

Znów nad rzeką, na bezrobociu, ale tym razem jest głównie o ptakach. Poniżej znajduje się maszynowa, nieredagowana transkrypcja audycji. Jest piątek, godzina dziewiąta, chociaż nie, tak naprawdę dla mnie teraz to jest czwartek i nie ma jeszcze dziewiątej, jest dopiero koło dziewiętnastej. No ale Wy słuchacie tego, tak jak zawsze słuchacie kapoka. Mniej więcej 10, może 11 tygodni temu straciłem pracę. Przez ten czas, o czym zresztą mówiłem już w poprzednim kapoku, nagranym wkrótce po tym, jak to się stało, zacząłem przychodzić nad rzekę. Jest taka stara przepompownia, jakieś 2,5 kilometra od mojego domu w dół rzeki. Budynek posadowiony częściowo na koronie wału. Z tyłu za nim kanał biegnący od nowej oczyszczalni za starą fabryką, gdzie obecnie buduje się osiedle, nowe, ekskluzywne apartamenty, czyli po prostu po naszemu bloki w dziwnym miejscu, ale powiedzmy, że będzie fajnie. Jak ci ludzie wszyscy dojadą stąd, dokądkolwiek, tego nie wie nikt. Chyba nawet sam właściciel osiedla, ale to jest jakby rzecz drugorzędna w tym nagraniu. Zacząłem przychodzić i oglądać to, co się tu dzieje, bo tu wszystko żyje. Przez pierwsze tygodnie na rozlewisku, które znajduje się na dawnych pastwiskach, obecnie na takich podmokłych łąkach, jest jeziorko i na tym jeziorku przez pierwsze tygodnie królowały łabędzie i gęgawy. Gęgawy, które chyba przelatywały, bo już od jakiegoś czasu ich nie ma. Potem zauważyłem czajkę, a potem parę czajek, coś, czego nie widziałem od dawna, bo kiedyś czajek było tu dużo, teraz jest ich mniej. A potem zacząłem zauważać różne inne ptaki. Jest oczywiście mnóstwo kaczek, krzyżówek, no bo nad tą rzeką krzyżówek jest pełno, ale pojawiają się też żurawie. Żurawie przylatują albo para, albo trzy, w zależności od tego, jaki dzień się trafi. Spotkałem też człowieka, który obserwował ptaki. Przyjeżdża z Warszawy, bo spotkaliśmy się kilkukrotnie przez ten czas. Rozmawialiśmy trochę o ptakach, trochę o historii, o różnych rzeczach. On wskazał mi, że jest tu tych ptaków dużo więcej. Tutaj w Trzcinach jest bąk, którego nie widać, ale którego czasem słychać. Są też bażanty, które słychać regularnie, ale trudno jest je zobaczyć, chociaż widziałem i koguta, i parokrotnie widziałem kurę. Trafiłem też na zaskrońca, który wygrzewał się na koronie wału w promieniach słońca, a kiedy siedziałem po drugiej stronie budynku, przepompowni na betonie, to przyszła do mnie jaszczurka z winka. Taka sama jak Jonathan, który mieszkał kiedyś w naszym ogrodzie, też brakowało jej kawałka ogona, chociaż nie tak dużego. Andrzej, bo tak nazywał się człowiek od ptaków, pokazał mi też gęgołka, którego bym przegapił prawdopodobnie. I bardzo ważną rzecz, gniazdujące tu na łęgach błotniaki. Para, jedna, a potem zauważyliśmy też drugą samicę i samca, kiedy przeszliśmy kawałek za fabrykę i poszliśmy na osadniki po starej oczyszczalni, tej, która już od kilku lat nie działa, została osuszona i częściowo zrekultywowana, ale nadal stoi tam woda. Tam gniazduje druga para, słuchajcie. Rzecz niesamowita. Oprócz tego jest tu mnóstwo ptactwa, bo są oczywiście rybitwy we wsi po drugiej stronie. Gospodarze hodują gołębie. Widziałem także inne stworzenia, oprócz zaskrońca i zwinki. Mianowicie dzisiaj na przykład idąc zobaczyłem watachę dzików. To nie jest nic szczególnego w okolicach Warszawy. Dziki w tym rejonie są popularne, u nas pod miastem i w samym mieście, szczególnie w tej willowej dzielnicy mocno zadrzewionej, zalesionej też dzików jest sporo. Tym razem widziałem watachę z warchlakami. Spora ilość, chyba pięć dorosłych sztuk warchlaków, trudno powiedzieć ile było, ale chyba około sześciu, w każdym razie tyle gdzieś tam mi migało między trzcinami. Dwukrotnie także widziałem sarnę. Raz wyszła zloż zlewiska nad kanał, kiedy akurat siedziałem przy murze fabryki. Tam jest taka dziura w murze, gdzie kiedyś była brama. Dawno, dawno temu, ze dwadzieścia lat albo lepiej, lepiej dochodziły tam tory z bocznicy. Ta bocznica została rozebrana w 2014 roku. Został tylko nasyp i stary most kolejowy. Jest z betonu, nie zawali się i ząb czasu jeszcze długo go nie nadgryzie. Przychodzę tu, lubię popatrzeć. Są ślady bobrów, chociaż bobra nie widziałem. Zresztą są to ślady chyba zeszłoroczne albo z zimy. Nie ma nowych, świeżych, powalonych drzew. Przychodzę tu i siedzę. Rodzina się mnie pyta, co ty tam robisz nad tą rzeką, no więc siedzę i patrzę na wodę. Patrzę na rzekę, patrzę na to całe ptactwo, na gęgawy, na łabędzie, na żurawie. Kiedyś, dawniej widywałem tu czaple, ale chyba się gdzieś przeniosła. Ostatnio parokrotnie widziałem też bociany, gniazdują wopaczy niedaleko. Stąd dla takiego bociana w zasadzie nie ma przeszkód na ziemi. My, żeby przeprawić się na drugą stronę rzeki, to musimy dotrzeć do mostu. Kiedyś, dawno temu, w tym miejscu na przepustach leżały dwie szyny kolejowe obok siebie. Można było po nich przejść. Kiedy miałem 3 czy 4 lata, to prawie zleciałem z nich do wody. Udało mi się nie skąpać, ojciec mnie złapał w ostatniej chwili. Jedno z takich wcześniejszych wspomnień wykorzystałem je zresztą w kreacji jednego z bohaterów zbioru Jilene Tider. Przychodzę tu, siedzę, bo lepiej jest siedzieć nad rzeką i gapić się na wodę, patrzeć na ptaki. Teraz, kiedy obróciłem się przez ramię, to widzę czajkę polatującą nad łęgami. Widzę parę łabędzi, która siedzi na jeziorku. W tle za nimi pole sitowia i dalej zabudowania fabryczne. Stąd widzę asfalciarnię i cemenciarnię i jakieś magazyny, w których tak naprawdę nie wiem co się dzieje. I nikt tak naprawdę nie wie. Siedzę tu sobie. Kiedy jest akurat wolne i dzień jest ciepły, to po tym wale przetaczają się ludzie. Czasem miejscowi zdarza się, że spotykam znajomych. Czasem za miejscowi tacy, którzy rowerami przyjechali z Warszawy i pytają się gdzie my jesteśmy. Wychodzą, rozglądają się, próbują się zorientować. Mówię im wtedy jak dotrzeć do cywilizacji, której pójście, albo jeśli mają ochotę wyprawić się gdzieś dalej, to mówię idźcie wzdłuż kanału, potem przejdźcie na drugą stronę. Będzie taki mały metalowy mostek i jak przejdziecie przez dziurę w murze i pójdziecie w prawo, to wyjdziecie przy Krzyżu Powstańczym na zakręcie drogi z Chabdzina. To zwykle wystarcza im, żeby nawet jeżeli nie są stąd, z grubsza wiedzieli gdzie są. 2,5 kilometra. W tą 2,5 kilometra z powrotem w kwietniu zrobiłem w ten sposób 160 kilometrów. Raz wybrałem się dalej do ujścia jeziorki do Wisły, po drodze mijając przepust Wilanówki, która przepływa pod jeziorką kanałem podziemnym. Pewnie powinienem robić inne rzeczy, pewnie powinienem trochę intensywniej szukać roboty. Szukam roboty, ale pierwszy raz, a 25 ponad lat pracuję w IT, jest tak słabo. Trochę dlatego, że rynek pewnie jest gorszy, trochę dlatego, że ja też szukam specjalistycznych miejsc pracy specjalistycznych pozycji, na których mógłbym pracować, ale chyba wrócę po prostu do szukania support engineer i będę robił to, co robiłem dawniej. Przyjeżdżał do biura, dbał, żeby w drukarkach był tuż, papier. Dbał, żeby wszyscy mieli te swoje dele w miarę sprawne i działające. Dbał o to, żeby maile chodziły tak jak powinny. Stoję teraz na takim balkoniku, na tej przepompowni i widzę przed sobą dziki. Wiem, że to są dziki, bo je widziałem, ale teraz zaległy i widać tylko coś, co wygląda jak duże burę kopce kretów. Jeden tylko rusza się, szuka tam czegoś. Częściej widuję ich ślady. Łąka, na której lądują i pasą się żurawie jest mocno zryta przez nie. Buchtują tam, szukają rzeczy. Pewnie gdybym się dobrze przypatrzył, to zobaczyłbym gdzieś i te sarny, które tu bywają. Chociaż jedną widziałem po drugiej stronie, po Bielawskiej stronie rzeki. Pasła się poniżej wału, tuż nad wodą. Jest wieczór, słońce zachodzi, robi się chłodno, ale dzisiaj jest przyjemnie, bo nie ma wiatru. To miejsce, to jest wietrzne miejsce. Tu jest taki otwarty korytarz na południe od Warszawy, którym napływa powietrze do miasta i sprawia, że życie w polskiej stolicy bywa znośne. Słychać ptaki, słychać żaby, bardzo wyraźnie słychać kukułkę, a ja nad linią drzew widzę maszt GSM-owy, maszt telefoniczny. Na kawałek dalej stary komin fabryczny, który ma ponad 100 lat. O, taki punkt orientacyjny, który widać z większości miejsc w tym mieście, zwłaszcza wtedy, kiedy nie zasłaniają go drzewa. To nie jest las, ale drzewa czasem go zasłaniają. I stoję tak sobie, wiecie, i mógłbym tak stać i przychodzić tutaj codziennie przez następne wiele lat. Jak wrócę do pracy, to trochę nie będę miał znowu czasu na robienie tego, ale lepiej jest siedzieć tu i gapić się na wodę, na ptaki, na dziki, które zaległy z młodymi na rozlewiskach i na to słońce zachodzące ponad dachami wsi, niż siedzieć w domu przed komputerem i doomscrollować. Mam co robić. Piszę znowu. Przez te dwa i pół miesiąca napisałem dwa nowe opowiadania, piszę trzecie, jeszcze dwa mam zaplanowane i przymierzę się chyba znowu do powieści. To nie są rzeczy, które będą komercyjne albo nawet chyba w ogóle wydawalne. Piszę rzeczy dla siebie, bawię się, trenuję warsztat, szlifuję słowo. Ale kiedy przychodzę tu nad rzekę, to mam ze sobą długopis, notatnik, bo czasem wpadną mi jakieś pomysły, czasem muszę coś zanotować, żeby mi nie umknęło i siedzę i patrzę na to wszystko. I powiem Wam, że nawet biorąc pod uwagę fakt, że być bez pracy w takim momencie i w moim wieku to kłopotliwa sytuacja i nie nastraja mnie jakoś mega entuzjastycznie i radośnie, to chyba potrzebowałem takiej przerwy od wszystkiego. Rzeczy toczą się swoim trybem. Rafał składa rocznik fantastyczny, ja próbuję te swoje niedrukowalne opowiadania upchnąć tu to tam, pisząc do różnych ludzi. Trochę się udzielam w różnych miejscach. Trochę oczywiście czasu poświęcam na szukanie pracy, na odbywanie kolejnych rozmów, trzy z pięciu różnych etapów i umawianie spotkań. Dziwnie się rozmawia z HR-ówkami, które dopytują się, badają Twoje CV, pytają, czemu nagle przestałeś być support inżynierem i zostałeś technicalem? Co mam im powiedzieć, że po prostu tak wyszło, że lubię pisanie i po prostu chciałem pisać i pomyślałem, że to fajne. A dlaczego odszedłeś z poprzedniej pracy? No nie odszedłem. Gdybym mógł zdecydować, to nie rzucałbym roboty, która była wygodna, dobrze płatna i w dodatku w stu procentach zdalna. Przecież to w zasadzie wszystko, czego oczekuję od pracy, żeby wystarczało na rachunki, żebym nie tracił więcej czasu niż potrzebuje, żebym miał go po to, żeby móc przychodzić nad rzekę i patrzeć jak na rozlewiskach w trzcinach buszują dziki, patrzeć jak łabędzie spokojnie pływają po stawie, słuchać kukułki i rozglądać się, czy gdzieś tam nad drzewami nie krąży błotniak, który pikuje w dół, żeby coś złapać, płosząc czajki i czy gdzieś od strony Wisły nie nadlatują żurawie. Życzę nam wszystkim, żebyśmy zawsze mieli czas, mieli możliwość, a przede wszystkim mieli chęć i zdrowe nogi, żeby robić sobie codziennie albo przynajmniej co jakiś czas takie spacery nad rzekę, do lasu albo w inne miejsca, żebyśmy znowu poczuli, że wystarczy wyjść tylko kawałek za miasto i znaleźć się w zupełnie innym świecie. W świecie, w którym wyścig szurów, sztuczna inteligencja, B2B i podatki nie mają żadnego znaczenia, gdzie liczy się tak naprawdę tylko to, żeby na chwilę zamilknąć, czyli zrobić coś zupełnie innego niż to co ja teraz robię i wsłuchać się w otaczający nas świat, bo bez tego, to powiem Wam, totalnie, ale zupełnie idzie zwariować. Ale dopóki istnieją rzeki, rozlewiska, dopóki latają czajki, na horyzoncie stoi komin, a rzeka toczy swoje wody, najniższe w tym roku, jak pamiętam, odkąd pamiętam, a znam tą rzekę od grubo ponad 40 lat, to tak nisko nie było. Może kiedyś się to znowu poprawi, może woda na łąkach się podniesie i tego ptactwa będzie więcej, może żaby będą kumkać jeszcze głośniej, a bażanty, jak przed chwilą, krzyczeć jeszcze donośniej. Może wszyscy znajdziemy chwilę na to, żeby wyjść z domu, odłączyć się od sieci, przestać doomscrollować i po prostu siedzieć na trawie, dotykać jej i patrzeć jak to wszystko dzieje się obok nas, tuż za progiem. Tego nam wszystkim właśnie życzę, a ponieważ jest piątek, to polecam Wam, żebyście znaleźli dwie godziny przynajmniej w nadchodzący weekend i poszli gdzieś, gdziekolwiek, z dala od betonu, z dala od asfaltu, z dala od chromu, szkła i sodowych świateł, ledowych w zasadzie teraz świateł. Popatrzyli na stare wieżby gdzieś, albo brzozy, albo sosny, albo absolutnie cokolwiek, co daje Wam frajdę. Pozdrawiam Was. Godai.

Potwory, gazeciary, skoki w czasie i narowy współczesnej popkultury. Uwaga, leci kilka bluzgów. Zredagowany tekst oparty o tranksrypcję tego odcinka znajdziesz na blogu Gniazdo Światów, w artykule „Stranger Things and Paper Girls”.

Poniżej znajduje się maszynowa transkrypcja audycji (bez redakcji). Jest piątek, godzina dziewiąta, słuchacie podcastu Kapok. Raz, dwa, trzy. Witam Was w Nowym Roku. Chciałem powiedzieć w piątek o dziewiątej, ale jak nagrywam to jest trzynasta. W dodatku naprawdę nie wiem jaki to jest dzień. O, czwartek, sprawdziłem sobie, mam kalendarz w komputerze. To jest ten dziwny moment między świętami a Nowym Rokiem, kiedy coraz bardziej nie wiesz jaki to jest dzień i coraz mniejsze ma to znaczenie. A w tym roku ta przerwa świąteczna jest dla mnie dobra, bo wziąłem sobie kilka dni wolnego, w związku z tym nie muszę wracać do pracy aż do Trzech Króli. Siedzę w domu, czytam książki, oglądam filmy, czasem idziemy na spacer do lasu, czasem robimy różne inne rzeczy i jem, dużo jem. Gotuję, lubię jeść i lubię gotować. Ale dzisiaj nie o tym. O, chciałem powiedzieć, że trudno jest być fanem i trudno jest nie być fanem, ale to załóżniałoby tak dramatycznie. Natomiast prawdą jest, że obserwuję pewne zjawisko od jakiegoś czasu nasilające się coraz bardziej. Generalnie rzecz biorąc fandomy różnych franczyzm, różne środowiska coraz bardziej się radykalizują. Spróbujcie teraz na przykład powiedzieć gdzieś, że nie lubicie Disneyowskich Gwiezdnych Wojen. Zachęcam Was, zróbcie to, spróbujcie, będziecie wiedzieli o co chodzi. W dzisiejszych czasach nie można powiedzieć, że jakiejś części franczyzy się nie lubi. Jeżeli powiesz, że na przykład nie lubisz Lower Decks, no to jest bardzo proste, to znaczy, że nie jesteś prawdziwym treki. Bo Lower Decks jest bardziej trekowe niż nawet Original Series i dużo bardziej trekowe niż Next Generation. I generalnie rzecz biorąc czerpię całymi garściami z Deep Space Nine, więc jeżeli podobało Ci się Deep Space Nine, to nie możesz powiedzieć, że nie lubisz Lower Decks. Przecież to jest fizycznie niemożliwe, a przede wszystkim nawet nie o to chodzi, że niemożliwe, jest to kurwa niedozwolone. Nie masz prawa nie lubić Lower Decks, jeżeli uważasz się za treki. Tak samo jest z innymi rzeczami. Nie podoba Ci się Solo, to nie jesteś prawdziwym fanem Gwiezdnych Wojen. Masz obowiązek lubić Solo, jeżeli chcesz nazywać się fanem Gwiezdnych Wojen. Nie podobają Ci się Pierścienie Władzy? Uuu, stary, chyba nie czytałeś Tolkiena. Na pewno nie czytałeś Tolkiena, bo gdybyś czytał Tolkiena, ale wiesz, tak naprawdę czytał ze zrozumieniem, jako fan, no to wtedy musiałyby Ci się podobać Pierścienie Władzy. I tak ze wszystkim. Tak jest ze wszystkim. Nie podoba Ci się Nowy Doktor? No to nie jesteś chówieninem, no bo generalnie rzecz biorąc, żeby być chówieninem, no to wiadomo, że obowiązkowe jest bałwochwalcze uwielbienie dla każdego kolejnego doktora. Jeżeli któryś doktor Ci się nie podoba, no to mam dla Ciebie złą wiadomość. Wypierdalaj z fandomu chówiańskiego. I tak jest prawie ze wszystkim. Nie można już czegoś nie lubić. Oczywiście z drugiej strony jest ta druga część fandomu, która odsądzi Ci od czci i wiary, jeżeli powiesz, że lubisz tą srakę wyprodukowaną przez Johnsona, która znajduje się w samym środku trzeciej trylogii Gwiezdnej Wojny i nie ma nic wspólnego z absolutnie niczym. Proste, nie? Ale do diabła. Najlepsze jest to, że ludzie kompletnie nie rozumieją o co chodzi. A w Sylwestra chyba jeden z polskich portali, któryś z redaktorów wrzucił taką propozycję, że przecież fandom polega na byciu razem. Dlaczego nie możemy być razem? Dlaczego są ludzie, którzy krytykują jego ulubione filmy i franczyzy? Dlaczego Ci ludzie nie rozumieją? I zwrócił się z takim apelem, żeby Ci ludzie gorsi, nierozumiejący, którzy nie mają tyle rozumu, żeby lubić te franczyzy, żeby przestali je krytykować i natychmiast je polubili, no bo na tym polega bycie w fandomie, że trzeba to robić razem, tak? Uwielbiam też szczucie. To na kilku polskich stronach dotyczących Star Wars trafiłem, że na przykład jeżeli włączysz o 23.59 ostatniego Jedi, to o północy usłyszysz krzyk hejterów. Nie da się rozmawiać w ten sposób. Rozumiem, że niektórym te filmy mogą się podobać. Rozumiem argumenty. Natomiast ja mam swoje argumenty, dlaczego one mi się nie podobają. Mam argumenty, dlaczego proletariacki robot do mnie nie przemawia. Mam argumenty, dlaczego nawet jeżeli jest to najbardziej Silmarillionowy Sauron, jaki w ogóle kiedykolwiek mógł zostać wymyślony, bardziej nawet Silmarillionowy niż w Silmarillionie, dlaczego mi się to nie podoba. Ale nie ma już miejsca na rozmowę. Nie ma w fandomie miejsca na rozmowę. To nie jest nowy problem. On też nie narasta od roku czy dwóch. I to nie jest problem tylko dotyczący fandomu. To jest problem, który dotyczy nas wszystkich. Sprzedaje się konfrontacja, więc żeby przyciągnąć trochę uwagi i lajków, ponapierdalajmy w hejterów. Bo przecież hejterzy są źli i nadają się tylko do napierdalania, nie? Jeżeli napiszemy, że coś tam jest fajne, no to nie ma o czym mówić. Nie, ja nie mówię, że szczególnie w przypadku Gwiezdnych Wojen jest to absolutnie starożytna tradycja, żeby czegoś nie lubić. Wszyscy znają historię Fanzinu against the Sith, którego redakcja po wyjściu Imperium kontratakuje ogłosiła, że kończy robienie Fanzinu, ponieważ Imperium kontratakuje jest zaprzeczeniem absolutnie wszystkiego, czym były dla nich Gwiezdne Wojny. Oni nienawidzą tego filmu i nie chcą więcej być częścią tego fandomu. Więc to nie jest nowe, nie, ale zdaje się, mam takie wrażenie, że teraz wyparło to wszystko. Jest to część większych zmian. Nie rozmawiamy o fantastyce, dlatego że fantastyki jest bardzo dużo. Kiedy Tosia Litkę napisała w latach dziewięćdziesiątych Cyber Jolly Dream, to wszyscy o tym mówili, bo polskiej fantastyki nie było aż tak dużo. To był ten moment, kiedy robiło się lepiej już, owszem, nie mówię, że nie, ale nadal było tak sobie. Dzisiaj wychodzi tyle rzeczy, że nawet jakbym miał czytać tylko rzeczy napisane przez ludzi, z którymi znam się, nawet licząc tylko te dziewczyny i tych chłopaków, których znam osobiście i poznaliśmy się na żywo, to nie wyrabiałbym się, bo moje nawyki czytelnicze po pandemii trochę osłabły i to nie są już te czasy, kiedy mogłem czytać książkę tygodniowo. Teraz raczej jest to czasem jedna na miesiąc, czasem jedna na dwa tygodnie, nie wyrobiłbym się z tym. Fantastyki jest bardzo dużo, w związku z tym nie jesteśmy w stanie czytać wszystkiego. Jak się obserwuje nawet listę pomocniczą do Zajdla, to jest klęska urodzaju, opowiadań wychodzi tyle, na co zwrócił ostatnio uwagę Marek, mrudząc zresztą, że to źle, że nie powinno tego być, ale niech będzie, dużo z tych rzeczy wychodzi w jakiś totalnie niszowych antologiach, o których nikt by nie wiedział, gdyby nie lista Zajdla, więc to nie tak, że nagle nie ma imperatywu czytania wszystkiego. Nadmiar generalnie rzecz biorąc sprawia tylko, że trudniej jest wyłowić dobre rzeczy, ale też nie oszukujmy się, ilość dobrych rzeczy w tym wszystkim jest grubsza taka sama. 90% wszystkiego to gówno, każdy fantasta i fantastka znają to dosyć popularne wśród naszych braci powiedzenie. Jeżeli wychodzi 100 opowiadań, to 10 z nich jest dobrych, jeżeli wychodzi opowiadań 1000, to 100 z nich będzie dobrych. Potencjalnie jest to dużo większa szansa trafić na dobre opowiadanie, bo 100 dobrych opowiadań to zawsze więcej niż 10 dobrych opowiadań. Przeczytać wszystkie? Nie. Nie rozmawiamy. Za bardzo. Fandom trochę się pookopywał. Ci od obsranych płaszczy siedzą ze swoimi, ci od doktora siedzą ze swoimi. Do ludzi od Gwiezdnych Wojen nikt nie chce podchodzić, nawet z kijem, bo to jest swarne bractwo. Coś na ten temat wiem. Sam, mimo że uważam się za wielkiego fana Gwiezdnych Wojen, mimo że nie cierpię nowej trylogii, uważam, że jest źle napisana, źle skonstruowana. Na ostatni film to nikt w ogóle nie miał pomysłu, oprócz tego w stylu Jezu Chryste uratujmy cokolwiek się da. To jest jeden wielki tyłek kapitana Ameryki. Ludzie od MCU teraz są bardzo zajęci braniem się za łby między sobą, bo MCU jakby straciło trochę impet i nawet McGuffin w stylu uratujmy szczura zanim zdechnie i jego wspomnienia z pokracznej wyspy doktora Morrow nie sprawiły, że to się jakoś bardziej podniosło. Ale jest jeszcze jedna rzecz. W tych grupach, które z grubsza siedzą w tym samym i rozmawiają ze sobą przejęliśmy zwyczaj z internetu, gdzie to się po prostu sprzedaje. Szczujemy się nawzajem. Najlepiej widać to na przykładzie takiej smutnej, niezbyt dużej, ale patologicznie głośnej grupy jaką są Snyder Bros. Snyder Bros to jest absolutnie absurdalny ruch żywiący się tym, że codziennie ktoś fabrykuje nowe kłamstwa. A to są pieprzeni płaskoziemcy fandomu. Nie widziałem ludzi bardziej absurdalnych, wierzących w większe głupoty i bardziej przekonanych o prawdziwości kłamstw, które fabrykują niż oni. Nie ma żadnej drugiej takiej grupy w fandomie. Trochę zdryfowałem. Chciałem tylko powiedzieć, że nie róbmy akcji. Nie nawołujmy do tego, żeby robić coś razem, bo robimy to beznadziejnie tak jak wszyscy u nas i nie tylko u nas w Polsce, ale szerzej wygląda to na zasadzie Boże Święty, ale Wy jesteście głupi. Czy moglibyście nie być głupi? Patrzcie, my jesteśmy fajni. Przestańcie być głupi. Zacznijcie być tak tacy fajni jak my. Po co dzielicie wszystkich? Dlaczego sprawiacie, że nam jest przykro? Tak to wygląda. Nie róbmy takiej rzeczy. Dajmy żyć ludziom, którzy nie lubią tej sraki Johnsona. Dajmy żyć ludziom, którzy uważają, że jeżdżenie konno po pokładzie imperialnego niszczyciela ma prawo im się nie podobać. Dajmy żyć ludziom, którym nie podoba się Czarny Doktor albo Doktor z Cyckami. Dajmy żyć ludziom, którzy uważają, że nie warto oglądać dwóch pierwszych sezonów Pikarda tylko dlatego, że podobno trzeci jest niezły. No tak, ale trzeba się przez pierwsze dwa przemęczyć. Ja odpadłem. Uwielbiam i tą obsadę i to wszystko, ale nie będę tracił ogromnej ilości czasu na obejrzenie dwóch sezonów sraki dlatego, że ktoś mówi, że trzeci sezon nie jest sraką. Po prostu dajmy sobie wszyscy święty spokój. Jeżeli ktoś chce oglądać proletariackiego robota nawołującego do komunistycznej rewolucji i uważa, że ten okropny, poszywany z dwóch różnych projektów film jest fajny to niech tak uważa, ale kurwa niech trzyma się ode mnie z daleka z próbą przekonania mnie, że nie mam prawa uważać inaczej. Bo naprawdę nie potrzebuję słuchać takich rzeczy i naprawdę nie potrzebuję w swoim życiu ludzi, którzy będą mi mówili, że wiedzą lepiej, a ja jestem głupi i mam przestać, bo oni mają z tym problem. To, że chciałem tylko powiedzieć, że nie będę nikomu mówił co ma lubić, do czego ma fapać, co ma czytać i co ma pisać. Prowadzę pismo. W tym roku będę robił jeszcze jedną antologię. Naprawdę nie obchodzi mnie, który serial uważa Cię za lepszy. Tak długo, jak długo jesteście w stanie zgłosić się do mnie z dobrym warsztatowo tekstem, który ma fabułę, który ma jakiś pomysł, który niekoniecznie jest tylko bardzo słabą przykrywką do przepychania ideologii, bo literatura zawsze była ideologiczna. Literatura zawsze była polityczna, zawsze mówiła o pewnych kwestiach społecznych, o różnych rzeczach. No, ale trzeba umieć to zrobić inaczej niż wbijanie łopaty do szuflowania śniegu przy pomocy kija bejsbolowego. Więc lubcie, co chcecie. Pozwólcie mi nie lubić tego, czego nie chcę, a zamiast mnożyć byty i robić głupie akcje na stronach, na których najpierw szczujecie ludzi, a potem pytacie ich, dlaczego nie chcą być szczuci i żeby przestali się odszczykiwać, bo Wam jest przykro, to po prostu niech każdy robi swoje. Niech każdy czyta, ogląda, nagrywa i pisze to, na co ma największą ochotę. Bracia i siostry powiem tak, wejdźmy w ten nowy rok tak, jakbyśmy chcieli, w świętym spokoju, ale żebyśmy my mogli mieć święty spokój i żeby nikt nam dupy nie zawracał, to my tak samo zobowiązani jesteśmy wszystkich innych ludzi zostawić w spokoju i nie zawracać im dupy. Czego sobie i Wam życzę. Pozdrawiam Was. God day. (Transcribed by TurboScribe.ai. Go Unlimited to remove this message.)

Opowieści z plaży. Transkrypcja odcinka poniżej: Raz, dwa, nagranie z kredy, bez odsłuchu. Nie pamiętam sam ile lat gram już bez odsłuchu. Myślę, że dziesięć albo więcej. No i zresztą jadę wszystko lewelatorem w nadziei, że coś z tego będzie. Możliwe, że coś z tego będzie, różnie bywa. Czasy, kiedy grałem z odsłuchem, to była pierwsza seria Ciaduch z Lasu. Jeszcze w kapoku, kiedy wychodziliśmy i ja rzeczywiście ściskając kluczowo tego zooma w trzeszczącej obudowie miałem na uchu słuchawkę, żeby z grubsza ogarniać, co się dzieje, kogo łapię. Czasem bywało nas tam bardzo dużo. Na dziadach potrafiło być nas pięciu, nawet sześciu. To dawne dzieje. Teraz już trudno by nam było się spotkać w takim gronie. Wszyscy są dorośli, mają dzieci, z wyjątkiem jednego z braci S. A teraz jestem w Grecji, ale pierwszy raz na Krecie. Do tej pory zawsze bywaliśmy na kontynencie. Grecja, ta wizyta na Krecie jest też dla mnie w pewien sposób powrotem. Nie tak, jak była nim wizyta w Sztokholmie, w Szwecji. Bo ze Szwecją jestem związany dużo mocniej. Do Szwecji jeździłem całe życie praktycznie. Moja pierwsza wizyta zagraniczna, kiedy miałem sześć lat, to była właśnie Szwecja. I bywałem tam regularnie. I tak naprawdę dopiero niedawno zdałem sobie sprawę z tego, jak ważnym elementem mojej tożsamości, tego kim jestem, kim się stałem przez te wszystkie lata dorastania i dorosłości było właśnie to, że regularnie bywałem w Szwecji. Z Grecją przyjaźnimy się od bardzo dawna. Naprawdę. Pierwszy raz pojechałem do Grecji w 1996 roku, czyli niedługo będzie 30 lat. 30 lat to jest obiektywnie w pojedynczym, osobniczym życiu bardzo długo. To potrafi być prawie połowa życia dla niektórych z nas. I wtedy do Grecji pojechałem od razu do pracy. Gówniarz osiemnastoletni, który ledwo co odebrał licencję przewodnika turystycznego. Wsadzili mnie w autokar i powiedzieli tu pojedziesz, kierowca na drogę, nie, do Parali, na Rivierze olimpijskiej. Pyk, dwa dni jazdy, ciągiem dzień, noc, dwóch kierowców na zmianach przez Słowację, Bułgarię, Rumunię, Węgry, niekoniecznie w tej kolejności do Grecji. Zaliczyłem tego pierwszego roku tylko dwa takie przejazdy, więc w sumie spędziłem w tej Grecji może z miesiąc. Ale już w następnym roku wysłali mnie samolotem do Salonik i zostałem przez większą część sezonu. To było ciekawe doświadczenie. Skończyłem trzecią klasę liceum i siedziałem ciągiem bitym przez dziesięć tygodni. Spóźniłem się trochę w czwartej klasie. Przyjechałem do szkoły metrem ubrany w biały sweterek, opalony w sposób naprawdę niegodny i z uśmiechem powiedziałem Przepraszam Pani Profesor do wychowawczyni, ale chory byłem. Spojrzała na mnie i nic nie powiedziała, no bo co można powiedzieć w takiej sytuacji. Wracam do Grecji z przyjemnością. Wiele rzeczy się nie zmieniło. Na przykład nasza rezydentka nie umie mówić po grecku.  Nie rzucę kamieniem, bo ja też nie umiałem mówić po grecku. Byłem w stanie tam wydobyć z siebie te trzydzieści pięćdziesiąt słów po tym pobycie. Wiadomo, ale każdy średnio bystry turysta byłby w stanie wydobyć z siebie jakieś słowa. Za to recepcjonista miał naprawdę świetną sztuczną dłoń. Aż mi się od razu przypomniał Dr No, no i Chan, oczywiście. Taka mała odpłata losu za to, że staliśmy godzinę na Okęciu, bo, cytuję, „na lotnisku w Chani jest zbyt duży ruch i musimy czekać na przelot”. Oczywiście potem w Chani okazało się, że prócz nas wylądował jeszcze tylko jeden samolot. Pewnie chodziło o co innego. Gdy startowaliśmy do Polski opóźnili nas tylko o dziesięć minut (dodatkowo, bo już mieliśmy 30 opóźnienia, bo samolot przyleciał z poślizgiem). Staliśmy na początku pasa startowego i czekaliśmy, bo na sąsiednim akurat siadały myśliwce… Nie wiem czy słyszycie, ale z jednej strony, z lewej mam teraz szum fal Morza Śródziemnego. A jeżeli przejdę trochę dalej po plaży, w poprzek plaży tak prosto i stanę pod takimi krzakami, kompletnie nie wiem jakich zarośli, ale to są bardziej chyba drzewa niż krzewy, bo są duże, to jest niewykluczone, że usłyszycie jak hałasują cykady. Nie usłyszycie, bo właśnie przestały. Cholery jedne. Bardzo lubię cykady. Zawsze kiedy bywamy w okolicach Morza Śródziemnego, czy to właśnie w Grecji, czy w Rzymie, lubię je szczególnie dlatego, że cykady teraz hałasujące takimi rytmicznymi krzykami przypominają mi dom. U nas w domu wieczorami, a i od ranka, słychać w ten sposób jeżyki. Jeżyki, które trzeci rok wyprowadzają lęk z budek zawieszonych u nas na frontowej ścianie domu pod okapem. Latają i to jest wieczny, nieprzerwany jazgot od świtu do zmierzchu, bo ptaki te nie siadają, nie lądują. One cały czas latają, a jak latają to drą ryja. Słuchajcie, każdy z Was gdyby latał 24 na 7 to by dał ryja, bo nie jest to jakaś szczególnie duża rozrywka. Nie wiem, może dla jeżyków jest duża, bo gdyby nie to nie robiłyby tego. Wróciliśmy do Grecji, mówię my, dlatego że przyjechaliśmy całą czwórką. Ala ja i dzieciaki. Poprzednio całą czwórką w Grecji byliśmy 9 lat temu. To kawał czasu. Wtedy byliśmy właśnie na kontynencie. To był fajny, ważny wyjazd, dlatego że dla Młodego był to w ogóle pierwszy wyjazd za granicę, pierwszy lot samolotem. Dużo się działo, ale był to też wyjazd znaczący dla nas jako rodziny, bo właśnie tam wtedy podjęliśmy decyzję, że kupimy dom, w którym teraz mieszkamy. Decyzja o kupieniu domu 10 lat temu nie była wcale łatwiejsza niż teraz. Może nieznacznie, ale to nie tak, że po prostu siedzieliśmy no dobra, to wyjmiemy sobie hajs z kieszeni i weźmiemy chałupę. Nie, nie. Te dni leżenia nad basenem, patrzenia się w morze i jedzenia lodów z All Inclusive, picia wina, piwa i oranżady były takim czasem, kiedy mogliśmy oderwać się od wszystkiego. Miałem o tym odcinek kiedyś, też zresztą nagrywany nad morzem, o tym, że urlop jest przestrzenią liminalną. Jest. Urlop jest przejściem, fazą pomiędzy tym, co robiliśmy dotąd w tym roku, a tym, co będziemy robili przez resztę roku. A przynajmniej wiele osób tak go postrzega. Rozmawiałem ostatnio ze znajomą i ona powiedziała no wiesz, w tym roku urlop już był, nie ma na co czekać. To nie jest dobre podejście. Trzeba trochę jednak dbać o swoje samopoczucie. Ja na przykład w tym roku zrobiłem sobie tydzień wolnego i przez ten tydzień nie robiłem nic. Dobra, no tam trochę strzygłem żywopłot, ale oprócz tego większą część czasów spędziłem siedząc przy komputerze i grając w Blooda jedynkę, a mam taki pełny wypas, bo mam One Unit Whole Blood, czyli wszystkie podstawowe cztery epizody, plus piąty epizod, który jest strasznie przepowerowany i tam rzeczywiście na każdym etapie walczy się z bossami epizodów, a nie leveli. I do tego mam jeszcze Cryptic Passage, czyli jakby szósty epizod. Pocisnąłem całość, byłem bardzo zadowolony. Przyznam szczerze, że nawet w dużej mierze nie pamiętałem przynajmniej jednej trzeciej tych leveli, które przechodziłem. Zagrywałem się w Blooda jak szalony, ale to było 25 lat temu. Potem czasem do niego wracałem, pyknąłem sobie pierwszy, drugi level. Czasem sobie wgrałem save’a z zamarzniętej posiadłości, ale tak naprawdę nie pamiętam kiedy ostatnio przechodziłem całość. Zrobiłem to.  Było naprawdę super. Tydzień oderwania się od absolutnie wszystkiego. Po prostu ja i gra. Oczywiście w międzyczasie gotowałem obiady, trochę strzygłem żywopłot. Próbowaliśmy przywrócić trawnik do stanu używalności. Co nam się udało jest w bardzo prosty sposób. Nie ma w tym tajemnicy. Trzeba wysypać ziemię, posiać na niej trawę, następnie na wierzch znów wysypać ziemię i podlewać co wieczór. To niedużo. Na przykład trudniej jest zrobić angielski trawnik, gdzie siejesz trawnik, a następnie strzyżesz codziennie przez 100 lat. I to był pierwszy urlop, bo był taki plan, żeby zrobić sobie dwutygodniowy, ale różne rzeczy wyszły. Młody zdawał do szkoły średniej. Młoda miała Mistrzostwa Polski w lekkiej atletyce i tak się jakoś to rozkładało, czekaliśmy, odkładaliśmy sprawy. I na ten drugi tydzień mojego urlopu nie udało nam się nic zaplanować. I Ala mówi, słuchaj, możemy sobie polecieć do Grecji, no ale za tydzień. Więc ja napisałem do mojego team leadera, w sensie szefa zespołu i powiedziałem, jaka jest sytuacja. On powiedział, dobra, nie ma sprawy. I rozdzieliliśmy mój dwutygodniowy urlop na dwa osobne tygodnie. W środku poszedłem do roboty. Przyszedłem w poniedziałek. Akurat się okazało, że połowy zespołu nie ma, że będzie release, że są rzeczy do zrobienia, ale one nie są w zasadzie na szybko, bo one są na wrzesień. Ale owner też idzie na urlop wtedy, kiedy ja znowu chciałem. Więc przez te pięć dni pyknąłem jedną bardzo dużą rzecz. Wszystko zrobiłem, wystawiłem do sprawdzenia. Wszyscy byli zadowoleni. I w piątek o 15 napisałem, dziękuję, widzimy się w poniedziałek za tydzień. I wylogowałem się znowu do urlopu. Trzeba, jeżeli ma się taką możliwość, korzystać z tego. Jeszcze mało tego. Jeszcze będziemy chcieli na weekend wyskoczyć gdzieś na trzy dni, chociaż na chwilę nad wodę pogapić się na jakieś jezioro na Mazurach albo może na Bałtyk. Lubimy się z Bałtykiem. Jeździliśmy nad Bałtyk wiele razy z dziećmi. Młoda się tam nauczyła surfować i robić inne rzeczy. Ale Bałtyk jest morzem zimnym. Kiedy porównuję wchodzenie do Bałtyku z wchodzeniem do Morza Śródziemnego, to jakby nie będziecie zaskoczeni, kiedy powiem, że Morze Śródziemne wygrywa w cuglach, jeśli chodzi o tę konkurencję. Natomiast powrót do Grecji po dziewięciu latach. Bardzo dobrze mi szedł. Znowu idę ulicą i widzę tą dziwną, inną cyrylicę, chociaż to nie ta cyrylica jest inna. To ta słowiańska cyrylica jest taka jakaś inna. Po prostu do niej jesteśmy bardziej przyzwyczajeni. I Grecja zmieniła się przez te wszystkie lata. Jest inna niż dziewięć lat temu, ale przede wszystkim jest inna niż te trzydzieści lat temu. Wiadomo, że zmiany zachodzą. Inaczej wygląda obsługa, ale w końcu jesteśmy w Unii Europejskiej. Chciałem powiedzieć chłopakowi za barem, który mi nalewa wino, że dziękuję po grecku, ale on nie zrozumiał. Ale jak miał zrozumieć, jak nazywa się Kumal i pochodzi z Azji Południowo-Wschodniej, prawdopodobnie z Indonezji. A to tak jak u nas. Serwis sprzątający pochodzi z Indii. To są naturalne zmiany. Wszystko się kręci inaczej. Grecja jest, mam wrażenie, dużo mniej progresywna niż północ Europy. Tu na przykład wszyscy nadal palą hotelu. Już nie w pomieszczeniach oczywiście, ale przy basenie stoi popielniczka na każdym stoliku i każda jest pełna. Nikt się tym kompletnie nie przejmuje. Ich kultura drogowa nie zmieniła się ani trochę. Jeżdżą dziko, ostro i jedyni ludzie, którzy mają spłuczki, to nadal są obcokrajowcy. Bo Grecy zawsze jakoś sobie tam z ucieczką przed kolizją radzą. A sam kraj jest taki, jaki i był. Trochę taki cały czas w budowie. Na przykład naprzeciwko naszego hotelu budują, nie wiem co, być może parking podziemny, ale być może nad tym stanie hotel. Taki trochę dziki, bo wszędzie rosną krzewy, krzaki, palmy. Wygląda to tak, jakby nikt kompletnie się tym nie zajmował, ale jeszcze nie wyzdychało, więc to znaczy, że ktoś musi to przynajmniej podlewać. Jest mnóstwo kotów. Kiedy dzieciaki wyszły na spacer, to młoda naliczyła 14. W tym 7 udało się pogłaskać. No i potem jeszcze trafił się Bąbel, który był takim mniej więcej półtoramiesięcznym kociakiem. Bąbel, bo ona nazywa wszystko, koty, odkurzacze automatyczne i inne rzeczy. I myślę, że bardzo chętnie zabrałaby tego kociaka ze sobą, gdyby nie to, że przewiezienie kota przez tyle granic samolotem to jest absolutnie niedopuszczalna ilość rzeczy do zrobienia, więc miała świadomość tego, że nie ma o czym nawet z nami rozmawiać w tej kwestii. Czy czuję się sentymentalnie? Tak, czuję się sentymentalnie. Wracając po 30 latach do kraju, w którym spędziłem trochę czasu pracując jako gówniarz, bo miałem wtedy 18 lat, to byłem gówniarzem. Młoda teraz ma 18 lat. Kończy za 2 czy 3 tygodnie. Czuję się tu trochę jak u siebie. Jasne, że inaczej wygląda Grecja od kuchni. Inaczej wygląda to, kiedy siedzi się w biurze turystycznym. Inaczej wygląda to, kiedy mieszka się na czwartym piętrze pensjonatu i musisz pertraktować z właścicielką co i kiedy posprzątać, bo przylatują turyści. Inaczej widzi się lotnisko, kiedy siedzisz na nim 2 godziny czekając na opóźniony samolot. A inaczej wygląda to z wnętrza hotelu, w którym po prostu siedzisz, gapisz się na morze, trzymasz na kolanach notatnik, w którym skrobiesz jakąś naprawdę gównianą grafikę do nowego zina i nie przejmujesz się niczym. Ale kraj jest ten sam. I wojskowe myśliwce ponaddźwiękowe latają na kreteńskim wybrzeżem z bazy w Zatoce Souda tak samo, jak 30 lat temu latały na Pierią naddźwiękowe myśliwce z bazy NATO w Larysie. Jest to ta sama Grecja, pełna półuschłych drzewek, których gatunku nie jestem w stanie nawet rozpoznać. Pełna skał, fal i całej reszty. Pozwólcie, że powiem, że te skały tutaj to są naprawdę okropne. To nie jest granitowy szkier z północy, gdzie na fiordach są wystające z wody takie gładkie, czarne, twarde skały, na których można się poślizgnąć, bo są mokre. To są porowate, wapienne skały pokryte glonami. Ostre jak jasna cholera, bo woda, deszcz i wiatr wypłukują różne frakcje w różnym rytmie i to wszystko wygląda bardziej jak pumeks niż jak prawdziwa skała. A jednak jest przyjemnie i trzeba czasem, nawet jak ma się dobrą robotę i człowiek jest ustawiony i udaje mu się odsunąć trochę na bok myśli o tym, co będzie, bo w końcu za chwilę będzie miał 50 lat i będzie się martwił różnymi innymi rzeczami. Ale czasem dobrze jest wrócić do czegoś, co się zna. Czasem dobrze jest wpaść w miejsce, w którym się było i w którym człowiekowi było przyjemnie. Nawet jeżeli to jest tylko ten sam kraj. Kraje mają to do siebie, że w dużej mierze mają pewną charakterystykę. Grecja turystyczna zawsze od dziesiątek lat jest Grecją turystyczną. Tu się nic nie zmienia. Po prostu w każdym hotelu jest teraz wi-fi, a ludzie mają telefony komórkowe. To wszystko. Poza tym jest tutaj tak jak było i czuję się tutaj jakbym wrócił nie do domu, ale jakbym wrócił do miejsca, które z przyjemnością odwiedzałem, które z przyjemnością mnie gościło i z przyjemnością również widzimy się z Grecją kolejny raz teraz. Może nie ostatni, ale jest jeszcze tyle miejsc, do których chciałbym wrócić, że muszę sobie dawkować tę przyjemność. Natomiast jeżeli będziecie mieli okazję pojechać w roku na więcej niż jeden urlop, w końcu większość z nas pracująca na umowę o pracę powinna mieć te dwadzieścia parę dni. Nigdy nie pamiętam ile. Stąd to nie jest ważne. Dzielcie sobie urlop. Mówią, że żeby wypocząć to trzeba trzy tygodnie. Tydzień, żeby się odmulić. Tydzień, żeby wypocząć i tydzień, żeby psychicznie przygotować się na orkę. To nieprawda. Trzeba jeździć często w różne fajne miejsca. Nawet trzy dni spędzone na gapieniu się na wodę i nie robieniu niczego oprócz czytania przedwojennej amerykańskiej prozy skautowskiej to są trzy dni wygrane, dzięki którym Wasze ciało i umysł odżywają. A wy nie macie ochoty wyjść patrząc na ekran komputera albo na stacyjkę od sztaplarki, którą musicie znowu przekręcić. Świat jest dużo przyjemniejszy, kiedy spędza się odpowiednią ilość czasów w przestrzeni liminalnej. Czego sobie i Wam życzę. Pozdrawiam. Godaj.

Takie trochę radosne pieprzenie.