Alltaf til hægri - Óli Björn

Orð og skilgreiningar skipta máli. Þetta vita snjallir vinstri sinnaðir hugsjónamenn betur en flestir aðrir og þess vegna hafa þeir lagt áherslu á að breyta merkingu orða eða hreinlega smíða ný orð og orðasambönd. George Orwell varaði við því að sannleikurinn yrði fórnarlamb þegar tungumálið er misnotað. Í ritgerð sem hann birti árið 1946, „Stjórnmál og enska tungan“, hélt hann því fram að villandi málfar væri notað til að fela óþægilegar staðreyndir. Tungutak sé hannað til að láta lygar hljóma sannar og gefa vindhönum yfirbragð festu. Málfar þeirra sem berjast fyrir ákveðinni hugmyndafræði sé menguð af útúrsnúningi og óskýrleika. Mesti óvinur tungumálsins sé óskýrleiki. Þegar gjá myndast á milli raunverulegra og yfirlýstra markmiða nota menn löng orð og útvötnuð orðatiltæki, eins og smokkfiskur sem sprautar út bleki. Og skattahækkanir verða aðhald á tekjuhlið. Tungutak stjórnmálamanna, álitsgjafa og rithöfunda verður samsett af skrauthvörfum (stílbragð þar sem fínlegra orð er notað í stað þess sem þykir dónalegt, neikvætt eða illkvittið), útúrsnúningum og þokukenndri merkingu.

Síðastliðinn laugardagur – 16. maí – kjördagur – var góður dagur fyrir alla hægrimenn á Íslandi. Haldi forystufólk borgaralegra afla rétt á spilunum geta sveitarstjórnarkosningarnar markað tímamót – orðið straumhvörf í íslenskum stjórnmálum. Fyrir ríkisstjórnarflokkana eru úrslitin hins vegar áfall. Í höfuðborginni var samanlagt fylgi Samfylkingar, Viðreisnar og Flokks fólksins aðeins rétt liðlega 32% á móti rúmlega 51% stjórnarandstöðunnar. Flokkur fólksins þurrkaðist út. Sjálfstæðisflokkurinn er langstærsti stjórnmálaflokkurinn í Reykjavík, undir forystu Hildar Björnsdóttur. Miðflokkurinn fékk góða kosningu en Framsóknarflokkurinn tapaði verulegu fylgi en hélt einum borgarfulltrúa.

Í október 2010 setti ég fram þá hugmynd, í Morgunblaðsgrein, að Íslendingar ættu að hafa frumkvæði að því að mynda nýtt fríverslunarsvæði á norðurslóðum. Markmiðið er ekki aðeins að mynda fríverslun milli sjö landa (Bandaríkjanna, Kanada, Noregs, Bretlands, Færeyja, Grænlands og Íslands) heldur ekki síður að búa til formlegan samstarfsvettvang vegna nýtingar auðlinda, náttúruverndar og sameiginlegra öryggishagsmuna. Samhliða fríverslun lagði ég til að löndin geri sjö með sér samning um samvinnu á sviði vísinda, rannsókna, lista, mennta og menningar. Ísland gefur haft forystu um að búa til ævintýri í Norður-Atlantshafi. Því miður hafa valkyrjur vinstri ríkisstjórnarinnar ákveðið að útiloka slíkt með öllu og róa að því öllum árum að koma Íslandi inn í Evrópusambandið. Þar með verða utanríkisviðskipti og samstarf við aðrar þjóðir sett í hendur á embættismönnum í Brussel. Þannig verður valkostum okkar Íslendinga fækkað en ekki fjölgað til allrar framtíðar.

Ríkisstjórn Samfylkingar, Viðreisnar og Flokks fólksins hefur samþykkt sérstaka atvinnustefnu fyrir landið sem er sögð sú fyrsta hér á landi. Markið er sett hátt og stóru orðin eru ekki spöruð frekar en fyrri daginn til að lýsa stefnunni. Atvinnustefna Íslands er sögð vera vaxtarplan til 10 ára sem lýsi því hvernig stjórnvöld vinna með atvinnulífinu og samfélaginu að aukinni verðmætasköpun. Markviss atvinnustefna geri ríkisstjórninni kleift að samhæfa aðgerðir stjórnvalda gagnvart atvinnulífi og veiti fyrirsjáanleika til fjárfestinga. Öll vinnan verður undir forystu forsætisráðuneytis auk þess sem „sjálfstætt atvinnustefnuráð fimm sérfræðinga“ hefur verið skipað verið skipað. Ráðið á að veita ríkisstjórninni ráðgjöf um mótun og innleiðingu atvinnustefnunnar og fylgjast með framvindu markmiða og mælikvarða hennar. Það er freistandi fyrir stjórnvöld að sýna frumkvæði með því að setja fram stórar áætlanir um framtíð atvinnulífsins. Slíkar áætlanir gefa til kynna skilning, forystu og skýra framtíðarsýn. En góður ásetningur tryggir ekki að árangur náist. Enginn stjórnmálamaður, hvað þá embættismaður, hefur hæfileika, nauðsynlega þekkingu eða yfirsýn til að skynja tækifæri framtíðarinnar og enginn einstaklingur getur með réttu séð fyrir hvernig einstaklingar bregðast við aðstæðum. Hugmyndin að baki opinberri atvinnustefnu á rætur í sama jarðvegi og hugsjónir stjórnlyndra manna sem telja að hið opinbera með sérfræðingum sínum sé best til þess fallið að skipuleggja framtíðina. Á svipaðri hugmyndafræði byggðu Kommúnistaflokkur Sovétríkjanna og Stalín þegar fimm ára áætlanir voru mótaðar.

Árið 2009 var sett á fjalirnar pólitísk leiksýning sem stóð yfir tæp fjögur ár. Þá, líkt og nú, var reynt að telja almenningi trú um að um sérstakar samningaviðræður milli Íslands og Evrópusambandsins væri að ræða. Byggt var undir þá von að Íslendingar gætu samið um breytt regluverk Evrópusambandsins – að Evrópusambandið myndi aðlaga sig að sérþörfum Íslendinga. Forystumenn vinstri stjórnarinnar vissu betur og þá ekki síst utanríkisráðherra en á upplýsingasíðu utanríkisráðuneytisins sagði meðal annars: „Hvor aðili um sig, umsóknarríkið og ESB, hafa sín samningsmarkmið og af hálfu umsóknarríkis snúa þau vanalega fyrst og fremst að því að fá að njóta ákveðins sveigjanleika við að taka upp lög og stefnumið ESB.“ Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir utanríkisráðherra var sem nefndarmaður í utanríkismálanefnd árið 2009 sannfærð um að engar líkur væru á því að Ísland gæti fengið varanlegar undanþágur frá meginreglum Evrópusambandsins.